Iskolar ng Bayan
Naisipan ko lang gumawa ng blog. Inspired. =))
College na ako. ‘di pa rin ako masyadong makapaniwala, actually. Nakapag-enroll na nga ako nung May 8 e. Mag-aaral ako sa University of the Philippines Diliman. O diba. Bigtime. BS Electronics and Communications Engineering pa ang kinuha kong course. Isa sa mga pinakamahihirap na course (sabi nila) sa UP. Mga tipong walang tulugan. Baon sa mga schoolworks and papers. Paminsan minsan, nagdadalawang isip din ako. Gusto ko ba talaga yung course na kinuha ko? I mean, okay lang naman sakin yung panghabang buhay na electronics ang kaharap ko (wow shemay talaga lang ha) at yung mga nakakaiyak na computations kahit trying hard ako kahit ‘di naman talaga ako magaling. Pero kung hindi ko nga gusto yung ECE, saan naman ako lilipat? Wala rin akong malilipatan e. So okay lang siguro ‘to. At gusto ko rin sundan ang yapak ng aking mga magulang. Kahit isang anak man lang nila maging isang engineer tulad nila. Haha chos lamang! Pero never (as in NEVER to the capital N E V E R) kong pinili yung course ko dahil sa kaibigan ko. To be more specific, sa aking bestfriend. Medyo naiinsulto lang ako pag sinasabi nilang pinili ko yun para makasama yung bestfriend ko. FYI, ako unang pumili ng course na yun kesa sa kanya. Hindi ko alam kung bakit naisipan niya ring kunin yun. Never kong binase ang mga ganitong desisyon sa mga bagay na (baka) mawala lang sa buhay ko pagtapos ng kolehiyo. Hindi nga kami magkaparehas ng block e. Or PE. Pero anyway. Masaya rin ako (at a certain point) na magkaparehas kami ng course. PEro ayun nga. Nagaalinlangan pa rin ako. But for now, wala akong magagawa kundi mabuhay ng isang taon na ECE ang course ko. Who knows, baka mahalin ko nga ‘to. Then I’d think I made the right choice.
Hectic and stressed (aren’t we all like this?) ang buhay ng isang UP eng’g student. Nanghihinayang lang ako dahil may isa akong pangarap na hindi (0.1% possibility) matutupad. UP Pep Squad. Pangarap ko talagang maging parte ng mga ate at kuyang sumasayaw at nagsstunts. Alam ko wala pa akong maipapakita sa kanila. Pero gusto ko talaga. Dahil ang cool nila. Pero mukhang hindi ko kakayanin ang schedule. 6-10 ng gabi (sabi nila) ang training. Tapos isama mo pa dun yung sandamakmak na gawain ng isang eng’g student. Parang nagsuicide na rin ako nun. UP Pep Squad + BS ECE = Shattered hopes and dreams. Gusto ko rin sana magpaulay ng buhok kagaya nila. Magkaro’n ng costume ng parang sa kanila. Magstunts at ibalibag ang sarili ko parang yung ginagawa nila. Pero baka hanggang pangarap na lang yun. But then again, who knows? One day makikita niyo na lang ako sa UAAP, hinahagis ng ibang Pep Squad. ;)
Yay magsisimula na ang buhay ko sa kolehiyo. I’m excited. Pero kinakabahan din ako. Parang 1st year highschool all over again. The difference is, college na ngayon. It’s about a hundred times more different than highschool. Oka exagge. Mga 10 times lang naman. Kahit ilang blogs pa ang basahin ko tungkol sa UP, kahit ilang comments pa or ilang haka haka pa ang marinig ko, sa tingin ko never ako magiging prepared sa bubungad sakin sa buhay ng isang iskolar ng bayan. Meet new friends, survive the day and thank God. Let’s go UP!
